நட்சத்திரங்களுக்கு மத்தியில்
பௌர்ணமி நிலவாய் அது உன் முகமாய்...

புயலுக்கு பின் அணைக்கும்
தென்றலாய் அது உன்  கைகளாய்...

பழங்களில் மாங்கனியாய்
அது உன் நிறமாய்...

பறவைகளில் வெண் புறாக்களாய்
அது உன் பண்புகளாய்...

இரவில் மின்மினி பூச்சியாய்
வழிநடத்தும்  அது உன் கால்களாய்...

தூங்காமல் விழித்திருக்கும்
இதயம் அது உன் கண்களாய்...

நின்று தோண்டும் என்னை தாங்கும் 
புவியாய் அது உன் உருவமாய்...

சிலுவைதனை மறைத்து சித்திர 
பூக்களாய் அது உன் தியாகங்களாய்...

கொடை ஏதும் கேக்காத மேகங்களாய் 
அது உன் வள்ளல் பண்பாய்....

தேனீ பொறாமை கொள்ளும் உன் மீது 
அது உன் சுறுசுறுப்பாய்...

காலம் எனும் நதியினில்
கரைந்து போன என் உயிர் சித்திரமே!!


மீண்டும் எப்போது வருவாய்
 என் தாயே!!!
 


Comments




Leave a Reply